KOSOVSKI CIKLUS PJESAMA PI DŽEJ HARVI

Aprila mjeseca, tekuće godine, britanska kantautorka, Pi Džej Harvi, obradovala je svoje obožavaoce novim albumom, koji je još u januaru najavljen singlom, a početkom februara i kroz spot za pjesmu „The Wheel“. Pi Džej je i na ovom albumu ostala prepoznatljiva, te i dalje podsjeća na svoja ranija izdanja, ali i dovoljno nova da se može reći da je ovaj njen album došao u pravom trenutku i da će biti na dobrom putu da sustigne, od kritike odlično ocijenjeno, prošlo studijsko izdanje. Nastavite sa čitanjem KOSOVSKI CIKLUS PJESAMA PI DŽEJ HARVI

ERIK DREJVEN – MODERNI BAJRONOVSKI JUNAK (II DIO)

Ljudi su nekad vjerovali da kad neko umre vrana odvodi njegovu dušu u svijet mrtvih. Ali ponekad se dogodi nešto veoma loše i zbog ogromne tuge koja ju prati ta duša ne može da pronađe svoj mir. Onda ponekad, ali samo ponekad, vrana može vratiti dušu u svijet živih kako bi ispravila nanesenu nepravdu.“ (Vrana, 1994; 00:00:46)

Sam početak filma nagovještava da ćemo biti upoznati sa likom sa kojim veoma lako možemo saosjećati. Njegova priča je priča o ljubavi, smrti i gubitku, priča koja nam je dobro poznata. U eseju „Filozofija kompozicije“ (1846), prilikom detaljnog opisivanja nastanka pjesme „Gavran“, Edgar Alan Po kaže da je „smrt lijepe žene neosporno najpjesničkiji predmet na svijetu“ i da je „isto tako izvan sumnje da je o takvom predmetu najpozvaniji da govori ožalošćeni ljubavnik.“ Nastavite sa čitanjem ERIK DREJVEN – MODERNI BAJRONOVSKI JUNAK (II DIO)

VESELINKA STOJKOVIĆ: KNJIGA MI JE ZADOVOLJSTVO

Povodom izlaska iz štampe nove knjige: “SUSRETI I PAMĆENJA, knjige, ljudi, jezik” u izdanju Narodnog muzeja iz Vranja

“Kao što Englezi do Vajstlera nisu videli londonsku maglu,
tako žene do nedavno nisu videle sebe…
Pokazati pravo obličje žene jeste zadatak umetnosti,
osobito književnosti.”
Irena Kšivicka
(Poljska) Nastavite sa čitanjem VESELINKA STOJKOVIĆ: KNJIGA MI JE ZADOVOLJSTVO

TELO KAO INSTRUMENT

“Život slobodnog umetnika je pun različitih izazova: obično vijamo nastupe i promocije sami, organizujemo sami događaje, prevoz, pravimo scenografiju ili kostime, sami promovišemo, sve radimo sami – uočite reč koja se ponavlja” – ovako razgovor za KULT započinje Ana Vrbaški – predstavnica grupe Alice in WonderBand i jedan od članova i pokretača radionice “Telo kao instrument”.  Nastavite sa čitanjem TELO KAO INSTRUMENT

UMETNOST KARAKTERISTIČNOG

(Tatjana Debeljački: Kuća od stakla, Poeta, Beograd, 2015)

Mašta u umetnosti sastoji se u sposobnosti da se nađe najpotpuniji izraz jedne postojeće stvari, ali nikada u tome da se sama ta stvar pretpostavi ili stvori. Lepota se, u stvarnosti, ukazuje u najrazličitijim formama i kao takva pripada umetnosti ili, tačnije rečeno, umetniku koji ume da je vidi i prepozna. Pojam lepog kao i istina nešto je što zavisi od vremena u kome živimo. Izraz lepoga je neposredno srazmeran sa sposobnošću percepcije koju je umetnik stekao. Jedina prava umetnost je umetnost karakterističnog. Nastavite sa čitanjem UMETNOST KARAKTERISTIČNOG

JOHN CAGE

John Cage (1912-1992) je jedan od uticajnijih američkih kompozitora 20. veka. U svom stvaralaštvu često se bavio tišinom. Poznata je njegova kompozicija 4’33” za vreme koje muzičari ne sviraju, a muzika je sve što se u tom trenutku čuje u okruženju. Može se shvatiti kao muzika okruženja. Takođe je vršio eksperimente sa klavirom puneći ga šrafovima i stavljajući razne predmete na čekiće ili žice klavira (Sonatas and interludes). Ovi eksperimenti i ne čude s obzirom da mu je jedan od učitelja bio Šenberg poznat po atonalnoj muzici. Možda je Cage najpoznatiji kao tvorac aleatorike – tehnike stvaranja muzičkog dela za koju je karakteristično da se izvođaču prepušta da osmisli kompoziciju. Kompozitor daje delove kompozicije koje izvođač može da kombinuje po svom nahođenju, kao i tempo, dinamiku itd.

Uživajte u muzici sjajnog virtuouza!

Muzička preporuka: Dušan Zaharijević

PROSTOR ČEKANJA

Paralelno ovom životu teče i jedan naš život koji ne bi bio onaj preudaljen svet ideja, nego svet odjeka nas i naših zbivanja u jednoj prefinjenijoj materiji. I ona je ta koja slaže ureze svedočanstava jedne više perspektive što, tek na tački postignute gustine, treba iznova da prečita čitav zemaljski život.

Prvi utisak nakon i u vezi mog rođenja jeste osećanje izvesnog unutrašnje proizvedenog pritiska, nemogućnost da se iznađe dovoljan prazan široko-udisajan prostor u kome bi se nastanila jedna grananjem uspinjuća, tropski prebogata slika-o-sebi: – mesto sažimanja, za koga bi se – kao za vrh kakvog u hitnji improvizovanog šatora – prikačilo oko mog još nemuštog samoposmatranja. Prag uslikovljavanja tog u-dalj-odaslatog oku-prednjačećeg zvuka sopstva beše i odviše tesan, tako da se kroz njega – kao kroz prozorče jedino preostale nade – moglo tek proviriti ali ne i nekamo pristupiti. Nastavite sa čitanjem PROSTOR ČEKANJA

Scroll Up